Wie is Folamour?

Als je nog niet bekend bent met Folamour (“Strangelove” in het Frans), dan heb je het afgelopen jaar echt iets gemist. Deze fransman is een relatieve nieuwkomer, maar hij is een druk bezet man. Hij is onder andere oprichter van labels zoals ‘For Heaven Use Only’ Records en mede-oprichter van Moonrise Hill Material, waar hij onder zijn eigen naam zijn tweede album ‘Umami’ heeft uitgebracht in Oktober 2017.

Ondanks dat Folamour vrij nieuw is in de house scene zijn de afgelopen twee jaar erg productief geweest. Hij bracht verschillende EP’s uit met als kers op de taart het laatstgenoemde album: ‘Umami’. Zijn stijl is te omschrijven als disco-deep house met invloeden uit jazz en hiphop maar ook verschillende stijlen die zijn toe te wijden aan gebieden zoals Azië en Afrika.  Deze sound komt ook goed naar voren in het album.

Folamour Umami

Repress Umami

Omdat het album uit 2017 een succes was wordt het opnieuw geperst door MPO en is het weer verkrijgbaar vanaf oktober bij de bekende platenzaken. Daarom nemen we het album onder de loep door middel van een review.

De cover van dit album verraadt al dat de plaat wellicht een ode is aan de Japanse cultuur en de openingstrack ‘Night of desirable objects’ bevestigd dit. Het nummer opent met angstaanjagende piano’s en Japans gebrabbel, voordat de typische drumline van ‘four on the floor’ in kickt en opzwepende toetsen wordt gelanceerd. Als snel komen we erachter dat dit album een echt veelzijdigheid  kent en stijlen combineert van jazz, house, disco en hiphop zoals we van Folamour gewend zijn.

Review

Na het openingsnummer komt het nummer ‘Ya’ll Right’. Dit nummer brengt een prachtig heavy kick en enkele hiphopelementen met zich mee, terwijl de basislijn wat meer op de achtergrond weg speelt zonder te overweldigen. Gooi er nog een aantal strijkers in, en de muziek veranderd in een echte ‘easy listener’ die het ook goed zou doen als opwarmer voor een feestje.

Dan komt ‘Petit Prince Du Macadam’. Na het opbouwen van een rustige groove in de eerste twee tracks, horen we hier een compleet andere sound. Als je zou zeggen dat dit nummer door Bas Bron van de Jeugd van Tegenwoordig was geproduceerd geloofde je het ook. Weg van de typische housevibes, leunt dit nummer veel meer op een hiphop-groove. Aanstekelijk vrolijk wel. Het is het kortste nummer op het album maar laat nog eens de diversiteit van Folamour merken.

‘Ivoire’ brengt ons terug naar de kern van deze artiest. Een uitstap naar disco, gebruikmakend van een herhaaldelijk gitaar- en piano sample en een door mannen geleid koor. Combineer dit met ondersteunde bongo-drums, heldere claps, een sax en een stralende basislijn en Azië is ingeruild voor Afrika.

Opwarmen naar het hoogtepunt

‘Look At Me Or I’ll Steal Your Eyes’ gaat weer een compleet andere kant op. We wanen ons nu in een cocktailbar aan een parelwit strand. Het is wellicht het minst typerende nummer maar het heeft zeker zijn charmes. Het herhaaldelijke sample warmt je vast op voor het overduidelijke hoofdnummer van het album ‘Devoted to U’. Dat is niet alleen te zien aan het aantal streams van dit nummer, maar ook aan de kwaliteit van deze disco track. Met herkenbare samples uit discoklassieker ‘Devotion’ van Earth Wind and Fire’s wordt het pas echt een feestje. Midden in het nummer zet Folamour de vertraging in zodat het nummer bijna stilvalt, om vervolgens weer op te bouwen naar de peaktime discohouse knaller die het nummer is. Een feest van 10 volle minuten, die ongetwijfeld bij veel mensen een lacht op het gezicht heeft getoverd de afgelopen zomer.

Na al dat discogeweld is het de beurt aan ‘Oyabun’ om je weer even met beide voeten aan de grond te zetten. Een nummer dat uit de soundtrack van “You Only Live Twice” gehaald kon zijn, keert de rust weer terug. Als we dan nog eens naar de mooie cover kijken, die erg inlijst-waardig is, zijn we weer even terug in Azië.

Met ‘Kickflippin that stuff’ gaan we nog verder de rustmodus is. Een zwoele, door hiphop beïnvloede track met veel diversiteit en afwisseling. En ook in deze lijn gaan we alweer naar het laatste nummer ‘Jah Love’. Een door percussie gedomineerde track met zachte dromerige synths. Een smakelijke afsluiter van dit diverse album.