Zeg je housemuziek dan zeg je Strictly Rhythm. Het in New York gevestigde label Strictly Rhythm, opgericht in 1989, heeft de populariteit van housemuziek ontzettend gestimuleerd in de jaren negentig. Hoe kon dit label uitgroeien tot een van Amerika’s bekendste houselabels?

Het ontstaan van Strictly Rhythm

Het label ontstond in 1989 toen financieel controleur Mark Finkelstein het failliete soullabel Spring Records verliet met $ 25.000 in zijn hand. Met de bedoeling een taxichauffeur te worden, werd hij overtuigd door voormalig en aanstaande collega Gladys Pizarro. Die investeerde in haar blijvende passie – house- en garagemuziek. Gladys had Mark twee jaar daarvoor, in 1987 ontmoet toen ze een sollicitatie deed bij Sping Records als receptioniste. 3x raden wie haar toen aannam… Mark Finkelstein.

Tijdens het begin van Strictly Rhythm zorgde Mark voor het zakelijke inzicht en het iconische logo van het label, terwijl Gladys, met haar oren verantwoordelijk was voor de muziek. Met de steun van Mark was ze in staat om New York te doorzoeken voor contacten en uiteindelijk vond ze twee producers en een dj die hen zouden opvallen – George Morel, Wayne Gardiner en de toen nog onbekende Roger Sanchez. Strictly Rhythm bracht in de jaren 90 veel muziek van veel onbekende producers die later werden beschouwd als pioniers en legendes van de oorspronkelijke House Music-beweging.

Mark Finkelstein

 Mark Finkelstein

De opkomst

House-muziek begon te exploderen in het Verenigd Koninkrijk en Europa en Strictly werd al snel een vaste waarde achter elke record store. Met name door middel van een reeks licentieovereenkomsten. Het legendarische label heeft niet alleen platen uitgebracht van bijna elke grote naam in het genre, maar ook van pioniers zoals Eric Morillo, Todd Terry, Louie Vega, Kenny Dope, Roger Sanchez, Armand Van Helden en Barbara Tucker. Strictly bedacht ook hun  12 “white label en bracht het eerste commercieel verkrijgbare DJ-mixalbum uit – de Tony Humphries Strictly Rhythm Mix.

Aanvankelijk was Strictly Rhythm dus een ​​twee-persoonsbedrijf, met Pizarro die A & R afhandelde, promotie, verzending en ontvangst, terwijl Finkelstein zich bezig hield met de financieringen, contracten en licenties. De opkomende underground-producer Todd Terry kende het duo al toen ze nog bij Spring Records aan het werk waren.  “Ik werd altijd heel opgewonden toen Todd het kantoor binnenkwam,” geeft Pizarro toe. “Ik hield mijn kalmte en hield het professioneel … maar voor mij is hij koning.” Hij was het eerste talent dat Pizarro zocht voor het nieuwe label. Ondanks het grote geluk om een ​​populaire innovator als Terry bij de Strictly Rhythm start-up te brengen, realiseerde Gladys zich hoe vreemd het nieuwe label zou overkomen op veel van de artiesten en producenten die ze graag wilde tekenen. Glady’s en Mark waren samen een bijzonder koppel. ‘Mark leek op een bankier,’ legde ze uit. “Hij droeg designerpakken met een stropdas en cowboylaarzen. Ik was een vrouw van de straat. Een clubganger en lesbienne die hield van de New York City clubscene. Vertrouw me, we zagen er raar uit!

De eerste hit!

Hoewel Glady’s Pizarro laten een reputatie zou ontwikkelen voor het ontdekken van nieuw talent, was haar eerste missie het winnen van waardigheid door het aantrekken van bewezen producers. “In die tijd ging ik voor het geluid van underground house, dus ging ik alleen op zoek naar specifieke underground genres”, zegt Pizarro. “Ik was zo’n grote fan van jonge producers als Kenny Dope, Louie Vega en Todd Terry, dat ik het mezelf een beetje makkelijker maakte om achter hen aan te gaan als een A & R-persoon. Producenten zoals Todd Terry kwamen regelmatig op kantoor bij Spring Records, waar ik de eerste persoon was die mensen zouden zien. Dus toen ze erachter kwamen dat ik A & R deed op een label, was ik in staat om ze te benaderen. Dat is hoe ik het Strictly Rhythm geluid heb ontwikkeld. Ik ging voor de jongens die al ‘hot’ waren.

Toch duurde het een tijdje voordat Pizarro een hit scoorde. Na het uitbrengen van zeven 12’inch singles werd “The Warning / The Final Frontier” van Logic de eerste die echt groot werd. “Het was SR01207, dat alles goedmaakte waar ik aan mezelf twijfelde”, zegt Pizarro. rond 1990.

 

 

Opzoek naar een nieuwe klapper

Terwijl “The Warning”  Strictly Rhythm valideerde als een houselabel, duurde het nog 12 singles voordat een tweede klapper kwam. “Luv Dancin ‘” van Underground Solution, tegenwoordig beter bekend onder zijn eigen naam Roger Sanchez.

Toen Roger Sanchez langs kwam, gaf Pizarro hem een ​​kans, hoewel hij in die tijd bekend stond als een promotor van clubs en niet als producent. Toch gaf Gladys hem een kans, iets dat ze steeds vaker begon te doen. Ze vroeg aan Finkelstein toestemming om Sanchez in de studio te zetten. Pizarro ontmoette hem in MPC Studios op 45th Street op kerstavond, en hij bedacht “Luv Dancin”, “maar niet voordat hij een mogelijk desastreuze fout tegemoet ging. Net toen ze klaar waren om de definitieve versie op te nemen, bevroor en verloor de computer het volledige nummer, omdat de technicus het niet had opgeslagen. Gelukkig herinnerde Roger het complete nummer nog. “De volgende dag kwam Roger voorbereid de studio in en deed heel het nummer perfect opnieuw.”

 

 

 

Het sneeuwbaleffect

“Luv Dancin” werd al snel een nightclub anthem. Bijna elke DJ’s kwam de track voor in de nachtelijke afspeellijst. Plotseling wilde iedereen bij Strictly worden getekend. De plotselinge populariteit van het label werkte als een magneet. Pizarro beschrijft de manier waarop talent zich naar het label begon binden als een “domino-effect” bij zowel gevestigde en aspirant-producers.

Maar ergens tussen 1990 en 1991 hadden Pizarro en Finkelstein te midden van al dit geluk een gigantisch meningsverschil. “Ik werd ontslagen omdat ik met Finkelstein ruzie kreeg om een van de producer waar hij dol op was. Mark wilde hem als een extra producent opnemen in een project waar hij geen zaken mee te maken had. Gladys vertrok naar Nervous Records om na een jaar weer terug te keren bij Strictly Rhythm nadat Finkelstein haar had gebeld en zijn fout had toegegeven.

In 1992 bood Louie Vega Pizarro zijn Harddrive EP aan, met daarin de promotor en zangeres Barbara Tucker. Deze EP was compleet anders dan Vega’s eerdere producties, experimenteel en futuristisch op het gebied van house, en toch menselijk en intiem. De single van Hardrive uit 1995, de klassieker ‘Deep Inside’, werd recentelijk door Kanye West gesampled, meer bewijs van de tijdloze aantrekkingskracht van underground house muziek op de mainstream.

Om dit project nog beter te maken, was Tony Humphries ‘samenwerking met Vega op een remix van 1993 voor de Hardrive single, “Just Believe”. Een toevallige combinatie van intensief netwerken, een bloeiende retailmarkt, een overvloed aan kleine undergroundlocaties en ongekende hoeveelheden kwaliteitsproducers zorgden voor deze bubbel van creativiteit.

 

 

Een nieuw tijdperk

De muzikale trends waren aan het verschuiven. In Duitsland, Nederland en delen van het Verenigd Koninkrijk, de Verenigde Staten en Canada, werd een reeks beukende techno en dreunende trance-stijlen ontwikkeld. Underground maakte snel plaats voor commerciële clubs.

Pizarro was bereid om techno te omarmen op Strictly Rhythm, maar niet met de uitsluiting van al het andere. “Ons kenmerkende geluid breidde zich samen uit met de soorten platen die we  aangeboden kregen van producers” zegt Pizarro. “Na een tijdje wist je niet wat je van ons zou krijgen, alleen dat het goed zou zijn. De ene dag is het misschien house, de volgende is het meer techno of tribal. Elke release was anders. Maar mensen kwamen naar me toe en zeiden: ‘Gladys, het kon me niet eens schelen wat er op die plaat stond, ik ging gewoon voor het label.’ Er was zelfs een periode bij de retailers waar mensen binnen zouden lopen om de nieuw Strictly te kopen zonder de plaat te beluisteren.

 

Commercieel succes

Zodra undergroundproducers een internationale hit scoorde waren ze aantrekkelijk voor grote labels voor het remixen van bekende artiesten. Zodra deze een voorproefje van de grote geld kregen waren de ambitieuze jonge talenten minder geïnteresseerd in het werken met de kleinere indie-labels. Nadat een paar Strictly Rhythm-platen commercieel succes hadden gehad begon Pizarro druk van Finkelstein te voelen om meer cross-over dansmuziek te tekenen. Het voelde geforceerd en ging regelrecht tegen de zorgvuldige branding van het label in.

Pizarro leerde van haar werk met Erick Morillo dat het een hele speciale clubplaat vereist om met popmuziek te vermengen zonder een sell out te worden. Morillo bracht haar een licht gebrekkige demo bij haar terugkeer naar Strictly Rhythm. Na het verbeteren van die track verkocht hij haar ‘The New Anthem’, die onder zijn Reel 2 Real alias. Nadat hij het ijs had gebroken, werd zijn productiewerk zeer consistent, en de derde 12’inch die hij eind 1993 aan Pizarro gaf, was het game-changing ” I Like to Move It “met de Mad Stuntman. “Die single verkocht miljoenen,” herinnert ze zich. “Het was in commercials en films. Ik wist dat die plaat een hit was, maar het kostte tijd om zover te komen. Uit verschillende bronnen blijkt dat ‘I Like to Move It’ alleen al acht ton in dollars opbracht door licenties.

Aanvankelijk deden we er een grote promotiecampagne van die plaat, maar toen ik elke week naar de cijfers keek begreep ik niet waarom het niet aansloeg zoals ik dacht dat het zou doen. Acht maanden later krijgen we een telefoontje van David Lambert van het Positiva-label in het buitenland: ‘Kijk, ik moet die plaat van jullie hebben. Ik wil er een videoclip voor maken. Op dat moment kwam er een groot label achter. Op het moment dat ik het losliet, nam iemand anders het helemaal naar de top in het Verenigd Koninkrijk. Dat was het keerpunt van de carrière van Erick. Maar een commerciële hit gebeurde dus niet van de ene op de andere dag.

Vanwege de branding van Strictly, was het zeldzaam dat ze veel radiovriendelijke nummers aangeboden kregen, en nog minder nummers met een live zangeres. Achteraf is Pizarro van mening dat het bedrijf een beetje verwend is geraakt nadat “I Like To Move It” van start ging.

Doorgaan met commercie

“Ik denk dat Mark van mening was dat we daarop konden voortbouwen.” Maar zo was het helemaal niet. Dat soort talent kwam gewoon niet binnen. Ik kreeg het ook niet gevonden. Het werd moeilijk omdat Mark dat niveau van succes wilde. Maar het duurde weer vier jaar voordat ik zoiets opnieuw vond. Het nummer was ‘Free’ van Ultra Naté.  Bij de eerste release ging het naar de top van Billboard’s Dance-chart, naar # 4 op de Britse Pop Chart en Billboard’s Top 100. Door dit doorslaand succes bracht Strictly Rhythm  Naté’s veelgeprezen 1998 LP Situation: Critical en een iets minder populaire 2001 follow-up uit.

Het label bracht ook een populaire single van Josh Wink uit met de titel “Higher State of Consciousness.” Maar als een zakenman keek Finkelstein naar zijn algemene bottom-line. Niet zeker hoe de sporadische inkomstenstroom van het bedrijf kon worden gestabiliseerd. Hij vertrouwde een aantal werknemers het recht toe om artiesten te tekenen, zonder garanties dat er aan hun selecties zou worden verdiend. In 1996 en ’97 richtte Mark een hele reeks dochterlabels op. Pizarro was altijd tegen dergelijke dochterlabels omdat ze dacht dat die alleen maar middelen opmaakte en de identiteit van het parentlabel verzwakte. Desalniettemin werden eind jaren ’90 niche-labels als Groovalicious, Flatline, Ruckus en Waxhead geperst en gedistribueerd door Strictly. Uiteindelijk flopten ze allemaal.

Een zinkend schip

Ondertussen streefde Pizarro ernaar om al haar platen in beweging te houden. Wam Due-project scoorde in 2000 groot in het Verenigd Koninkrijk, en een single van Crystal Waters, “Come On Down”, arriveerde in 2001. Gladys keek uit naar het helpen van Naté en Waters, de twee grote diva’s van Baltimorean House, om een ​​nieuw territorium te veroveren – beide waren echte voorbeelden van clubartiesten die konden overstappen naar popmuziek zonder een kenmerkend clubgeluid in gevaar te brengen. Strictly Rhythm werkte ook nog steeds aan een aantal prima albums, waaronder een compilatie van klassiekers van het label en singles-compilaties samengesteld door onder andere Louie Vega, Tony Humphries, Kenny “Dope” Gonzales en Todd Terry.

Bovendien waren ze net begonnen aan een samenwerking met Warner Brothers in 2000. Vanuit het perspectief van Pizarro ging het goed, maar het werd duidelijk dat Finkelstein het label steeds meer in een pop-richting duwde, terwijl ze druk uitoefende op haar om de volgende Reel 2 Real te vinden. De stress die deze druk veroorzaakte, werd ondraaglijk, maar Mark was haar baas en zij accepteerde de voorwaarden van die hiërarchie. “Vergeet niet dat we dat label al meer dan 16 jaar hadden,” zegt Pizarro. “Toen het geweldig was, was het ook echt geweldig, maar toen het lelijk werd, werd het ook echt lelijk. De Titanic was aan het zinken. Nu was nu of nooit. ”

 

Zwaar weer

In 2002 kwam Strictly Rhythm echter in zwaar weer door de deels mislukkende samenwerking met Warner Brothers en de toenemende economische krimp, die de hele industrie voelde. Gladys Pizarro bleef bij Strictly Rhythm tot het faillissement op 3 oktober 2002. Ze vertrok pas op die laatste dag. Voor Pizarro was het ergste echter dat ze niet meer kon doen wat ze het liefst deed. Platen te ondersteunen waarin ze nog steeds geloofde.

Na het faillissement volgde een lang juridisch gevecht tussen Finkelstein en Warner Brothers om de rechten van Strictly Rhythm waardoor het label compleet op zijn gat lag in de periode van 2002 tot 2006. Hierna werd het label weer opgestart en keerde zowel Finkelstein als Pizarro terug naar hun thuis. Hierbij riepen ze hulp in van Simon Dunmore van het Britse label Defected Records. In 2009 scoorde ze hun eerste ‘nieuwe’ hit met Michel Cleis – La Mezcla. Dit zorgde weer voor stabiliteit en in 2010 ging Strictly Rhythm weer zelfstandig verder.

Ondertussen brengt het label weer nieuwe houseplaten op de markt is het ook bezig met een reissue van hun catalogus.

 

Welke platen van Strictly Rhythm heb jij in je collectie? Laat het weten in de comments.

 

Bron: Red Bull Music Academy